Μνημόσυνο για μία “ημιτελή” Αριστερά

Του Γρηγόρη Καραγιαννίδη



Το μακρινό πλέον 1992, ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης, είχε εκδώσει το βιβλίο του με τίτλο «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο». Ήταν ένα βιβλίο που προκάλεσε αίσθηση, διότι στηλίτευε τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας.


Παραφράζω λοιπόν τον τίτλο σε αυτό εδώ το κείμενο, διότι ο σκοπός του είναι να στηλιτεύσει κάποια κακώς κείμενα εντός μίας μεγάλης μερίδας της Αριστεράς στη χώρα μας.

Για την “Ελληνική Πουτινική Αριστερά” έχει γίνει αναφορά και παλαιότερα. Όμως με τα γεγονότα που μεσολάβησαν το τελευταίο εξάμηνο, είναι εμφανές ότι τα φαινόμενα που παρατηρεί και ο σύντροφος στο άρθρο του, πλέον χειροτερεύουν.

Πάντα βέβαια εντός ενός τμήματος της Αριστεράς ακουγόντουσαν φωνές που ανέπτυσσαν φιλορωσικές θέσεις, που επέκριναν τη ΛΟΑΤ κοινότητα, και δημιουργούσαν μία «υπερπατριωτική» ρητορική (βλέπε άρθρα του Χρήστου Καπούτση). Φορέας των φαινομένων αυτών έγινε η ιστοσελίδα Iskra, η οποία σε άρθρο της μάλιστα, έφτασε στο σημείο να επευφημεί ως «αντί-Ε.Ε.» και αντισυστημικό, το «Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα» του ακροδεξιού Vojislav Šešelj!!!

Βέβαια, πολλοί σύντροφοι σιωπούν για όλα αυτά, ή λένε πως είναι απλά μία «αντί-Ε.Ε.» ρητορική, και η συνεργασία με πατριωτικές δυνάμεις είναι επιβεβλημένη, για να πετύχει η χώρα την έξοδο από τα μνημόνια…

Αυτά έως και το τελευταίο εξάμηνο… Όμως τα καταιγιστικά γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο αυτή, έκαναν το «καρκίνωμα» ακόμη πιο ορατό…

Πρώτα από όλα, το θέμα της ονοματολογίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, και τα συλλαλητήρια που ακολούθησαν. Αντί το κομμάτι αυτό της Αριστεράς να πράξει το αυτονόητο, και να καταδικάσει κάθε εθνικιστική ηλιθιότητα, κατέφυγε στην τακτική των «θολών νερών», μη παίρνοντας ξεκάθαρη θέση από την αρχή, και στην προσπάθεια να ανευρεθεί «κάτι θετικό» μέσα από τα συλλαλητήρια αυτά… Ευτυχώς που τελικά δε συμμετείχε σε αυτά -παρόλο που τα έβλεπε με καλό μάτι-, όπως έκανε η Κ.Ο.Ε., αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά τον εθνικιστικό ξεπεσμό της…

Έπειτα, έχουμε την τεταμένη κατάσταση ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, η οποία εντάθηκε και με τη σύλληψη των 2 στρατιωτικών που πέρασαν στο τουρκικό έδαφος. Εδώ, μέρος της Αριστεράς, αντί να λειτουργήσει κατευναστικά και αντιπολεμικά ανάμεσα στους εθνικισμούς, κατέφυγε στην «τουρκοφαγική» ρητορική, με το πρόσχημα τον τουρκικό επεκτατισμό και τις επιθέσεις εναντίον των Κούρδων. Έτσι, συμμετέχει σε εκδηλώσεις μαζί με το Ε.ΠΑ.Μ (τι πόθος και αυτός!), λέγοντας πως «σώζοντας την Αφρίν, σώζουμε και το Αιγαίο»... Κακά τα ψέματα σύντροφοι, η αλληλεγγύη προς τους Κούρδους δε γίνεται λόγω του διεθνισμού, αλλά γιατί «του εχθρού μου ο εχθρός είναι φίλος μου».

Το αποκορύφωμα του κλαυσίγελου ήρθε όμως με τις ρωσικές προεδρικές εκλογές. Εδώ, αντί να προβληματιζόμαστε για τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά του υποψηφίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, πανηγυρίζαμε για την επανεκλογή Πούτιν… Αυτού του συντηρητικού πολιτικού που διώκει συστηματικά τη ΛΟΑΤ κοινότητα και φιμώνει κάθε αντιπολιτευτική φωνή, ενώ ο ίδιος, όπως και άλλοι ολιγάρχες, έχουν πλουτίσει στο βιασμένο πτώμα της Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών -υπενθυμίζω ξανά πως η Ε.Σ.Σ.Δ. διελύθη το Δεκέμβρη του 1991, και πλέον έχει καπιταλισμό.

Όμως ως εδώ…

Δε γίνεται, αγαπητοί σύντροφοι, να λέμε από τη μία «καμία συνεργασία με το Ε.ΠΑ.Μ.», και από την άλλη να συμμετέχουμε μαζί του σε δράσεις και εκδηλώσεις.

Δε γίνεται να λέμε πως είμαστε κατά των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό», και ταυτόχρονα να μιλάμε για «Σκοπιανούς» και να αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι το «Σκέτο Μακεδονία», προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρούμε κάτι θετικό στον κόσμο που συγκεντρώθηκε.

Δε γίνεται να ζητάμε συνεργασία με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., τη στιγμή που τρέχουμε σε συγκεντρώσεις με την «Ελεύθερη Ελλάδα», και στα άρθρα μας μιλάμε για τον Šešelj.

Δε γίνεται να λεγόμαστε κομμουνιστές, τη στιγμή που πανηγυρίζουμε για την επανεκλογή του υπερσυντηρητικού...

Διερωτώμαι λοιπόν…

Θέλουμε να είμαστε Κομμουνιστική Αριστερά με στόχο της το Σοσιαλισμό, ή να καταφέρουμε μία «αντιμνημονιακή» κοινοβουλευτική παρουσία;

Ας τα ξεκαθαρίσουμε σύντομα όλα αυτά, για να τραβήξει ο καθείς εξ ημών το δρόμο του: Η Αριστερά με την Αριστερά, οι «Πουτινικοί» με το «Νέο Ρωσικό Κόμμα», και οι «εθνικίζοντες» με το Ε.ΠΑ.Μ.

Με τα παρόντα δεδομένα, μία Αριστερά που δεν είναι πραγματικά διεθνιστική, αντιρατσιστική, πλήρως αντιεθνικιστική, δεν είναι Αριστερά. Είναι κάτι το ημιτελές. Γι’ αυτό, ας ξεκαθαριστεί επιτέλους η θέση του μετώπου μας πριν είναι αργά… Πριν δηλαδή μας εγκαταλείψει ο Αριστερός ψηφοφόρος, κάνοντάς μας ένα ωραιότατο μνημόσυνο…

ΥΓ: Το «Τι ΛΑ.Ο.Σ. τι ΛΑ.Ε.» είναι αυτό που κινδυνεύουμε να γίνουμε αν συνεχίσουμε «το ίδιο βιολί».

ΥΓ 2: H «εσωκομματική αντιπολίτευση» θα αντιδράσει ποτέ, ή θα συνεχίζει να ψηφίζει «Λευκό» σε αποφάσεις, αφήνοντας τους άλλους να «αλωνίζουν»;

ΥΓ 3: Στόχος μας είναι το «Είμαστε Αριστερά, είμαστε Κομμουνιστές, θέλουμε να οικοδομήσουμε το Σοσιαλισμό στη χώρα» ή το «Στης Βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να (ξανα)έκλανα»;