Αναφορικά με το φετινό Πολυτεχνείο και τους «αναρχικούς»…

Του Μάριου Ρουφικτού

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε την 44^η επέτειο του Πολυτεχνείου η οποία λίγο κόντεψε να αμαυρωθεί από γεγονότα που έλαβαν χώρα στον πανεπιστημιακό χώρο δύο ημέρες και απέτρεψαν την πρόωρη διεξαγωγή των πολιτικών διεργασιών.

Πιο συγκεκριμένα, μια πολύ μικρή ομάδα ανένταχτων ανθρώπων με αυτοαναφορά στον αναρχικό χώρο –ίσως και περιθωριοποιημένων από αυτόν- θεώρησαν καλό και χωρίς βάσιμα πολιτικά κριτήρια να καταλάβουν το χώρο του Πολυτεχνείου τα ξημερώματα της 15^ης Νοέμβρη και να εφαρμόσουν τεχνικές κατάληψης της σχολής κλειδώνοντας τις πόρτες. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι από αυτή την ομάδα των περίπου 20-25 ατόμων, αρκετοί ήταν Ισπανοί ή Γάλλοι με υπερβολικά μεγάλη πιθανότητα να μην γνώριζαν καν πλήρως το που βρίσκονται και για ποιο λόγο κάνουν ότι κάνουν. Σε κάθε περίπτωση ο μέσος όρος ηλικίας ήταν υπερβολικά χαμηλός.

Οι πολιτικοκοινωνικές ομάδες που διαδήλωναν αυτό το τριήμερο εκτός του χώρου δεν επιχείρησαν καλώς ή κακώς σε καμία περίπτωση να ανακαταλάβουν το χώρο μέσω της βιας. Αυτό μπορεί να κριθεί με πολλούς τρόπους και από πολλές οπτικές γωνίες. Αδυναμία; Λογική; Έλλειψη μέσων και αντανακλαστικών; Ψυχραιμία; Εφόσον οι πόρτες εν τέλει άνοιξαν, το συγκεκριμένο γεγονός δεν πήρε διαστάσεις και λογικά –αλλά κακώς- δεν θα ξανασυζητηθεί.

Την προηγούμενη της επετείου, αναρχικές συλλογικότητες με πρωτοστατούσα την «Ταξική Αντεπίθεση» και μια ομάδα συνολικά 250-300 ατόμων μπήκαν στο χώρο από την μεριά της Στουρνάρη και επιχείρησαν να επιχειρηματολογήσουν και να διαπραγματευτούν με τον «αναρχικό» κόσμο που είχε καταλάβει το χώρο. Τελικά και εν μέσω φόβου αυτών, οι πόρτες άνοιξαν και ο κόσμος μπήκε στο Πολυτεχνείο υπό χλευασμούς από τους καταληψίες. Δεν αιτιολογούμε βίαιες τακτικές σε καμία περίπτωση όμως από ένα σημείο και έπειτα αναρωτιέσαι ποιος θα ήταν άραγε ο τρόπος να καταλάβουν οι εν λόγω «αναρχικοί» ότι η πράξη τους ήταν πέρα για πέρα καταδικαστέα και πως δε μπορούν 20 έφηβοι να παίζουν έτσι με την ιστορία και τον κόσμο της αριστεράς και της εργασίας;

Υ.Γ. Όλες οι πολιτικές παρατάξεις/ομάδες που εν τέλει διαδήλωσαν και μετέπειτα μπήκαν ως είθισται στο χώρο οφείλουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Ταξική Αντέπιθεση και τις αυτόνομες αυτές αναρχικές συλλογικότητες που άνοιξαν το Πολυτεχνείο. Οι αληθινοί κομμουνιστές δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν με όσους αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και γνωρίζουν πολύ καλά για ποιο λόγο δηλώνουν αναρχικοί. Αυτή τη μια φορά το χρόνο, ο χώρος του Πολυτεχνείου ανήκει σε όλο το λαό, τους φοιτητές και τους εργάτες πού πλήττονταν τότε και τώρα από το φασισμό, τον μισανθρωπισμό, την ανεργία, το ρατσισμό, το φόβο, τις καταστροφικές πολιτικές και τα μνημόνια. Οι μικροιδεολογικές (ή και μεγάλες αν θέλετε) διαφορές, τουλάχιστον εκείνη τη μέρα οφείλουν να μπαίνουν στην άκρη. Τουλάχιστον αυτή τη μέρα, διότι όλες τις υπόλοιπες έχουμε συνηθίσει να τις αφήνουμε να μας χαλάνε τα ίδια μας τα σχέδια.