Η Ελληνική Πουτινική Αριστερά

Του Δημήτρη Μιλάνου

Στην Ελλάδα, διαχρονικά, υπήρχε πάντα στο θυμικό του λαού μια συμπάθεια προς το “Ξανθό και ομόδοξο γένος”. Μια συμπάθεια η οποία σε πολλές περιπτώσεις στοίχισε ακριβά (π.χ. Ορλωφικά). Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια συνέχιση αυτής της τάσης, η οποία εκφράζεται πάνω στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και αν για τους γραφικούς του “Ο καιρός γαρ εγγύς” δεν μας προκαλεί καμιά έκπληξη, είναι αναμφίβολα περίεργο γεγονός η στάση θαυμασμού και λατρείας από κομμάτι της ελληνικής αριστεράς.

Ποια πρέπει να είναι όμως η θέση των αριστερών δυνάμεων ως προς την σημερινή Ρωσία; 

Αναμφίβολα, η Ρωσία μαζί με την Κίνα αποτελούν τον μόνο σοβαρό αντίθετο πόλο στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Και κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την μάχη που δίνει η Ρωσία εναντίων του αμερικανογεννημένου ISIS στην Συρία ή και ακόμα την υποστήριξη που έδειξε στην αρχή στην Κριμαία ενάντια στην ακροδεξιά κυβέρνηση του Κιέβου ή και ακόμα την βοήθεια που έδειξε στη Νοβορωσία, πριν αποσυρθεί από αυτό το μέτωπο. Όλα αυτά έγιναν προφανώς όχι από φιλευσπλαχνία αλλά γιατί βοηθούν στο δικό της παιχνίδι ενάντια στις ΗΠΑ και ΕΕ. Άλλωστε ο Πρόεδρος μιας χώρας που πολεμά τον φονταμενταλισμό και την ακροδεξιά ούτε θα έκανε συνάντηση με πολλά νοήματα με την Μαρί Λεπέν λίγο πριν τις Γαλλικές προεδρικές εκλογές, ούτε θα ερχόταν σε συμμαχία με τον φασίστα και φονταμενταλιστή Ερντογάν (το οποίο πρέπει να ομολογήσουμε άφησε τους γεροντοπαιήσιους σύξυλους).

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν είναι η μετενσάρκωση του “πατερούλη”, που πολλοί στην Ελλάδα προσπαθούν να δουν. Και αυτό όχι γιατί, ο Στάλιν δεν θα κυνηγούσε ποτέ μέλη της LGBTQI κοινότητας ή τους αντιφρονούντες του καθεστώτος. Δεν ήταν άλλωστε κανένας άγιος, το αντίθετό. Δεν είναι η μετενσάρκωση του όμως, γιατί ο Στάλιν τουλάχιστον έχει να δείξει την συντριβή του ναζισμού στο Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, ενώ ο Πούτιν όταν ανέβηκε ο φασισμός στην Ουκρανία, αφού πήρε το κομμάτι που τον ενδιέφερε (Κριμαία), άφησε τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Νοβορωσίας στην τύχη τους. Γιατί ο Στάλιν δεν θα κατηγορούσε ποτέ τον Λένιν ότι έβαλε μια βόμβα με χρονοκαθυστέρηση στα θεμέλια της ΕΣΣΔ με το “απολυταρχικό καθεστώς των Μπολσεβίκων”.

Ένα κράτος μικρό σαν την Ελλάδα, που θέλει να σπάσει της ιμπεριαλιστικές αλυσίδες που την δένουν με την ευρωατλανική συμμαχία και την ΕΕ, σίγουρα θα χρειαστεί βοήθεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει να εισχωρήσει σε ένα άλλο ιμπεριαλιστικό όχημα, αλλά να μπορεί να ελιχθεί ανάμεσα στις αντιθέσεις των δύο πόλων. Μην ξεχνάμε ότι πέρα από τα Ορλωφικά, έχουμε και την Γιάλτα.

Δεν υπάρχει ποια ΕΣΣΔ, δεν υπάρχει Σοσιαλιστικό άρμα. Ας μην ψάχνουμε σωτήρες. Εμείς πρέπει να γίνουμε οι ρυθμιστές της μοίρας μας. Ας κόψουμε τους ομφάλιους λώρους με το παρελθόν. Μην ψάχνουμε για νέους Στάλιν από τα Lidl. Μην ψάχνουμε γενικά για νέους Στάλιν. Η προοπτική δεν είναι στο “ορθόδοξο” παρελθόν, αλλά στο μέλλον που πρέπει να καθορίσουμε με Λαϊκή Κυριαρχία, Ανεξαρτησία και Δημοκρατία..