Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Ριχάρδος πάει Σκουριές.


Του Δημήτρη Μιλάνου 

Πρώτο θέμα σε όλα σχεδόν τα μέσα αποτελεί η είδηση για την “μαφία” του χρυσού. Από δελτία ειδήσεων μέχρι lifestyle εκπομπές, ακούμε για τον “Ριχάρδο” και την παρέα του. Ακούμε για τους χρυσούς καναπέδες, ακούμε για τα παλτά που χώραγαν δεκάδες κιλά χρυσό. Όλοι η χώρα βρίσκεται σε ένα κίτρινο πυρετό, πυρετό που αναγκάζει αρκετούς να πέφτουν από τα σύννεφα. Το αν υπήρχαν πολιτικές και αστυνομικές ευθύνες για συνέργεια με την συμμορία, είναι κάτι που θα το δείξει η δικαιοσύνη.


 Από την στιγμή που μπήκε η χώρα σε αυτή την μακρά οικονομική περιπέτεια, ήταν ξεκάθαρο πως τα κοράκια θα έκαναν την εμφάνιση τους. Γιατί ας μην γελιόμαστε, και οι νομοταγείς “ενεχυροδανειστές” χρυσού κλπ, δεν είναι τίποτα άλλο από κοράκια. Τοκογλύφοι με νόμιμη σφραγίδα. Αρπακτικά που θα πάρουν την λεία από όσους έχουν ανάγκη. Και αν μη τι άλλο σαν χώρα έχουμε ιστορικό ανάλογων επενδυτών. Όλη η κατοχή ήταν γεμάτη τέτοιους. 

Καθώς λοιπόν όλη η χώρα μιλάει για τον χρυσό του Ριχάρδου, μας προσπερνά μια σημαντική είδηση σχετικά με μια άλλη πηγή “χρυσού”. Την είδηση της αθώωσης των κατηγορούμενων για την “καταδρομική επίθεση” στο εργοτάξιο της εταιρείας “Ελληνικός Χρυσός” στις Σκουριές, Χαλκιδικής, στις αρχές του 2013. Για όσους δεν θυμούνται το περιστατικό μπορούν δουν αυτό το βίντεο από δελτίο ειδήσεων εκείνης της περιόδου. Όλη η αισθητική του βίντεο, από την μουσική, το μοντάζ και τους αυτόπτες μάρτυρες, αποτυπώνει πολύ καλά το κλίμα εκείνων των ημερών. 

Οι ύποπτοι για την τότε κυβέρνηση Σαμαρά δεν μπορούσαν να είναι άλλοι από τους αγωνιστές της περιοχής, που είχαν το θράσος να προστατεύουν τον τόπο τους και να μην θέλουν να τον δουν να καταστρέφεται. Και μάλιστα 21 από αυτούς οδηγήθηκαν σε δίκη. Βέβαια, ο κόσμος των Σκουριών έχει συνηθίσει. Ο αγώνας τους έχει πολλές φορες στοχοποιηθεί από την δικαιοσύνη άδικα, αλλά πάντα δικαιώνεται. Η απόφαση του τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων που βγήκε σήμερα είναι και αυτή την φορά αθωωτική. Βέβαια αυτή η είδηση θα περάσει στα ψιλά. Όπως είχε περάσει και μια άλλη απόφαση με πολλά κοινά κατά την γνώμη μου, το αποτέλεσμα της δίκης για την Μαρφίν. 

Το πραγματικό σκάνδαλο χρυσού στη χώρα, δεν είναι ο κύριος Ριχάρδος με τους χρυσούς καναπεδες. Αλλά η συνεχιζόμενη, και υπό την σημερινή κυβέρνηση, προσπάθεια να ανοίξουν τα ορυχεία του χρυσού θανάτου σε Σκουριές, Έβρο, Κιλκις. Ένα θέμα που δεν είναι αποκλειστικά περιβαλλοντικό άλλα και ακρως οικονομικό, με τις ζημιές που θα υποστεί το κράτος από την λειτουργία της εταιρείας. Ζημιές γιγάντιες σε σχέση με τα διαφυγόντα κέρδη από τις “επενδύσεις” της μαφίας χρυσού. 

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να περάσει μια εικόνα στο εσωτερικό ότι πολεμάει την επένδυση, ενώ επί της ουσίας δεν έφυγε ποτέ από το τραπέζι διαλόγου με τους δύο κύριους μετόχους, την Καναδική μητρική εταιρεία και την ΑΚΤΩΡ του “κυρίου” Μπόμπολα. Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ειναι να βάλει το θέμα “κάτω από το χαλί”. Θέλει να αφήσει την καυτή πατάτα στην επόμενη (μάλλον με όχημα την Δεξιά) Κυβέρνηση ώστε να μπορεί να ασκήσει αντιπολίτευση εξ “αριστερών”.

 Ακριβώς όπως και με τις Σκουριές που δεν άλλαξε τίποτα, έτσι και όταν τελειώσει το τηλεοπτικό πανηγύρι με τον Ριχάρδο και την παρέα του, όλα θα μείνουν ίδια. Το νομικό πλαίσιο για τα ενεχυροδανειστήρια θα παραμείνει το ίδιο όπως και τα παραθυράκια και αυτοί που τα ανοιγουν. Όσοι κέρδισαν και κερδίζουν στην περίοδο της κρίσης, μόλις αυτή περάσει, θα έρθουν ως οι επενδυτές που έβγαλαν την χώρα από την καταστροφή. Ακόμα και ο καλός μας φίλος ο Ριχάρδος, όταν βγει από την φυλακή θα έχει πολλά κεφάλαια να επενδύσει στη χώρα του, και ίσως θα έπρεπε να ανταλλάξει την ποινή του αν δεσμευτει να επένδυση από τώρα.

 Άλλωστε αυτό δεν κάνουν όλοι οι μεγάλοι απατεώνες στην ιστορία; Για παράδειγμα στις Σκουριές. Οι μελλοντικά κατηγορούμενοι για το θάνατο χιλιάδων και την μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή της Βόρειας Ελλάδας θα γλιτώσουν γιατί κόβουν μισθό (δλδ θέσεις εργασίας) σε λίγα από τα μελλοντικά θύματα-εργαζομένους τους. Γι’αυτό κ. Ριχάρδε, αφού θέλατε να ασχοληθείτε με το κομμάτι του χρυσού έπρεπε να περάσετε από τα γραφεία της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές, για να μάθετε μυστικά του επαγγέλματος.

Σχόλια

Popular Posts

Το όνομα "Μακεδονία"

του Νικολά Βοκανόβσκι* Το τελευταίο χρονικό διάστημα, εδώ στα Μπίτολα όπου και μένω τώρα, όπως και στην Ελλάδα, το κυρίαρχο θέμα συζήτησης είναι για το όνομα των Σκοπίων ή Μακεδονία. Έτσι αποφάσισα, με παρότρυνση συντρόφων, να τοποθετηθώ πάνω σε αυτό το θέμα, μιας και έχω εικόνα και από τις δύο πλευρές αφού έζησα και στις δυο χώρες.

Περι νομοσχεδίων ο λόγος

Του Μάριου Ρουφικτού Τις τελευταίες ημέρες επικρατεί ένας έντονος «ντόρος» στην ελληνική κοινωνία αναφορικά με τα τελευταία νομοσχέδια όπου πλέον αναγνωρίζεται νομικά η ταυτότητα φύλου για τα διεμφυλικά άτομα καθώς και η δυνατότητα αλλαγής φύλου από τα 15, όχι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία αλλά και εντός των «τοιχών» της αριστεράς.

Ταξική συνείδηση ή Εθνική συνείδηση;

Του Φώτη Τζώρτζη Γίνεται να συνυπάρχει ταξική συνείδηση και εθνική συνείδηση ταυτόχρονα; Αυτό το ερώτημα υπάρχει και αιωρείται με μια ασάφεια ιδίως από τα πολλά κόμματα της Αριστεράς που για λόγους συσπείρωσης σε ένα κοινό μέτωπο (για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την προοπτική της αταξικής κοινωνίας) προσπαθεί να συγκεράσει αντίθετες έννοιες. Εδώ θα πρέπει να δούμε αυτές τις έννοιες ξεχωριστά ώστε να τις προσδιορίσουμε. Τι είναι η "εθνική συνείδηση"; Είναι κάτι το πραγματικό; Έχει υπόσταση ιστορική και διαλεκτική; Εδώ την απάντηση τη δίνει πολύ εύστοχα ο Benedict Anderson στο βιβλίο του Φαντασιακές Κοινότητες (Imagined Communities) ή νοερές κοινότητες. Ο Άντερσον όρισε το έθνος ως μια φαντασιακή πολιτική κοινότητα την οποία κανείς φαντάζεται ως περιορισμένη και κυρίαρχη. Τα μέλη της τηρούν στο μυαλό τους μια νοητή εικόνα των σχέσεων μεταξύ τους, όπως π.χ. στην περίπτωση εθνικής ενότητας που αισθάνονται τα μέλη όταν η «φα...