Περι νομοσχεδίων ο λόγος

Του Μάριου Ρουφικτού

Τις τελευταίες ημέρες επικρατεί ένας έντονος «ντόρος» στην ελληνική κοινωνία αναφορικά με τα τελευταία νομοσχέδια όπου πλέον αναγνωρίζεται νομικά η ταυτότητα φύλου για τα διεμφυλικά άτομα καθώς και η δυνατότητα αλλαγής φύλου από τα 15, όχι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία αλλά και εντός των «τοιχών» της αριστεράς.

Εντός της Βουλής κατά την διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου συνέβησαν σημεία και ακούστηκαν «τέρατα» μέσα σε παραληρήματα ακόμη και από πλευρές που δεν το περιμέναμε. Ο κύριος Θανάσης Παφίλης εκπροσωπώντας το ΚΚΕ φώναζε πως «Η ατομική απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε μια διακριτική τεκμηριωμένη επιστημονικά γνωμοδότηση για να βοηθηθεί το άτομο. Είναι ομοφοβία αυτό;» Προφανώς και είναι.

Εμείς από τη μεριά μας προσπαθούμε να εξετάσουμε όσο αντικειμενικότερα γίνεται τα πράγματα και οφείλουμε να δούμε κάθε πτυχή του τι αντίκτυπο μπορεί να έχει η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου στην ελληνική κοινωνία.

Σαφέστατα αυτό αποτέλεσε μια μεγάλη νίκη και μια ιστορική στιγμή για το κίνημα LGBTQ στην Ελλάδα το οποίο αγωνίζεται διαχρονικά και ιστορικά για το αυτονόητο. Δηλαδή το να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να καθορίζει τη σεξουαλική του ταυτότητα Ο ΙΔΙΟΣ και όπως αυτός επιθυμεί. Διότι ναι, σε αυτό τον κόσμο που ζούμε αναγκαζόμαστε να παλεύουμε και για τα αυτονόητα διάολε.

Αυτό που όμως δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να συμβεί (και δυστυχώς ήδη συμβαίνει), είναι να παρερμηνεύονται ή να περνούν μέσω τέτοιων τακτικών σε δεύτερη μοίρα, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα μεγίστης σημασίας για την ελληνική κοινωνία. Ζητήματα που ενόσω καταφέραμε μέσω αυτού του νομοσχεδίου να ανελιχθούμε σαν χώρα και επίσημα πιο ψηλά στη λίστα των ευρωπαϊκών χωρών που εναρμονίζονται με τα δικαιώματα των ανθρώπων στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση, συνηθίζουμε να μη τους δίνουμε τη βαρύτητα που τους αναλογεί.

Δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός, πως οι δεξιοί και οι φιλελεύθεροι της χώρας τούτης έχουν «ξεκομμένη» στο μυαλό τους την εκάστοτε συλλογική προσπάθεια και προάγουν το ατομικό δικαίωμα και τις ατομικιστικές λογικές πάνω απ’ όλα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προσπαθούν αυτοί οι έμμισθοι καρεκλοκένταυροι που βρίσκονται στην κυβέρνηση και αμαυρώνουν το όνομα της αριστεράς, να βγουν στην επιφάνεια ως προοδευτικοί, δικαιωματικοί και ευαίσθητοι την ώρα που εφαρμόζουν τις μνημονιακές και αντιλαϊκές πολιτικές τους. Η διεκδίκηση ατομικών δικαιωμάτων χωρίς όμως την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας με δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, στη δημόσια δωρεάν παιδεία/υγεία, μακριά από την ανεργία την οικονομική ανισότητα και την καταστολή παίζει το παιχνίδι των ισχυρών μέσω του ατομικισμού.

Μπορούμε να αφήνουμε σε δεύτερη μοίρα τα νεοφασιστικά και αντιδημοκρατικά μέτρα που περνά καθημερινά η κυβέρνηση ευτελίζοντας τον ελληνικό λαό και την κοινωνία ευρύτερα; Η απάντηση είναι όχι.

Το ερώτημα είναι αν μπορούν ορισμένοι να δουν τι έχει μεγαλύτερη σημασία. Το να μπορέσουμε να δούμε το δάσος και όχι το δέντρο. Είμαστε δυνατοί όσο είμαστε ενωμένοι, όσο παλεύουμε συλλογικά.

Το αν προηγείται η ατομική δικαιωματική διεκδίκηση για το ζήτημα φύλου της μαζικής και συλλογικής διεκδίκησης για αξιοπρεπή ζωή είναι κάτι που δυστυχώς διχάζει. Εγώ προσωπικά δεν λέω πως το αυγό έκανε την κότα αλλά όχι και το αντίστροφο. Λέω απλά πως για να ανακτήσουμε (ή καλύτερα να αποκτήσουμε) το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, πρέπει πρώτα να έχουμε να φάμε, να μπορούμε να σπουδάσουμε, να εργαστούμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Μέσω αυτής της αξιοπρέπειας θα μπορέσουμε με περίσσεια επιτυχία να αναγνωρίζουμε και να προσδιορίζουμε οι ίδιοι τη σεξουαλική μας ταυτότητα στην ελληνική κοινωνία.

*Ένα μεγάλο μπράβο στην αυτή ιστορική νίκη του LGBTQ κινήματος στην Ελλάδα.

*Τώρα που έχουμε νομικό και επίσημο δικαίωμα στην ταυτότητα φύλου, ας δούμε πως θα ζήσουμε. Οι κοινωνικοί αγώνες μας περιμένουν και είναι πολλοί.