Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η «εκτόξευση» του Σπούτνικ και τα Μέσα Μαζικής «Εξημέρωσης»



Του Γρηγόρη Καραγιαννίδη

Τα μάτια μας είδαν το όνομα αυτό ξανά και ξανά σε διάφορα διαδικτυακά και έντυπα μέσα εδώ και ένα μήνα. Τελικά το... κοσμοϊστορικό γεγονός συντελέστηκε στις 6, 7 και 8 του Οκτώβρη. Ποιο ήταν αυτό το γεγονός;! Μα φυσικά το πολυδιαφημισμένο φεστιβάλ της νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το φεστιβάλ «Σπούτνικ».



Το περίεργο στο γεγονός αυτό δεν ήταν το ίδιο το φεστιβάλ, αλλά η μεγάλη προβολή του στα διαδικτυακά Μ.Μ.Ε. Όσοι επισκέφθηκαν κάποιον διαδικτυακό ιστότοπο λίγο καιρό πριν γίνει το φεστιβάλ, σίγουρα θα πρόσεξαν κάποια διαφήμιση, αναφορά, ή ακόμη και ολόκληρα άρθρα που μιλούσαν γι’ αυτό. Και αφού τελείωσε, τα ίδια μέσα έγραψαν για την απήχησή του. Και δε μιλάω για τα κλασσικά «συριζαϊκά» μέσα, όπως η σελίδα της Αυγής ή το Left.gr, αλλά και για «mainstream» νεανικές ιστοσελίδες, ακόμη και αυτές της ΕΡΤ και του «Πρώτου Θέματος»!

Τόσα χρόνια, διοργανώθηκαν πολλά φεστιβάλ, τόσο από τη νεολαία του Συνασπισμού, όσο και από άλλες συλλογικότητες εντός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Η αναφορά σε αυτά γινόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον λεγόμενο «κομματικό τύπο» (Η Αυγή, Δρόμος της Αριστεράς κλπ) και σε σελίδες προσκείμενες στον (προ κωλοτούμπας) ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Εάν τύχαινε και γινόταν οποιαδήποτε αναφορά από κάποιο άλλο μέσο, ειδικά «mainstream», τότε αυτό περιοριζόταν σε λίγες γενικόλογες κουβέντες που δε ξεπερνούσαν κάποιον μικρό αριθμό σειρών.

Τι συνέβη λοιπόν και ξαφνικά είδαμε ένα φεστιβάλ που διοργανώθηκε από τη νεολαία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να προβάλλεται από τα Μ.Μ.Ε. μέχρι τελικής πτώσεως;!
Μα φυσικά η μεταστροφή του κόμματος προς τον κυβερνητισμό (με την κακή έννοια) και προς τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές!

Κακά τα ψέματα, τα κυρίαρχα “μέσα μαζικής... εξημέρωσης” δημοσιεύουν αυτά που δεν ενοχλούν τις κυρίαρχες πολιτικές της Ε.Ε. και του κοινού νομίσματος, και «θάβουν» οποιοδήποτε αντισυστημικής φύσεως άρθρο, εξυπηρετώντας πολλές φορές διάφορα «φιλοευρωπαϊκά» συμφέροντα -ας μην ξεχνάμε την εκστρατεία υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015, στην οποία επιδόθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο, αν όχι με λύσσα. Έτσι, τώρα που και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ανήκει στην ίδια συνομοταξία, η προβολή του φεστιβάλ της νεολαίας του γίνεται αφειδώς.

Βέβαια, το «Σπούτνικ» παρουσιάστηκε ως μεγάλο πολιτιστικό γεγονός, αν και στο τέλος δεν είχε την απήχηση που η νεολαία του κυβερνώντος κόμματος περίμενε (για την ακρίβεια στο φεστιβάλ ήταν «τρεις κι ο κούκος»!). Το θέμα είναι πως μέσα στο 2017 πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη απήχηση στη νεολαία τα φεστιβάλ: Unity (νεολαία ΛΑ.Ε.), Αναιρέσεις (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α), Resistance (προσκείμενο στην K.O.E.), όπως και το 43ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, τα οποία αποτέλεσαν αξιοσημείωτα πολιτικά και πολιτιστικά γεγονότα για το έτος που φεύγει. Αλλά για αυτά δεν είδαμε να αφιερώνονται άρθρα και σειρές επί σειρών σε ιστοτόπους. Μόνο οι αναφορές στον «κομματικό τύπο» όπως έγραψα και παραπάνω… Σημάδι πως είχαν κάτι να προσφέρουν στον πολιτικό προβληματισμό, πως οι διοργανωτές τους πάνε ακόμη «κόντρα στον άνεμο», και πως, όχι απλά ονειρεύονται, αλλά απαιτούν μία άλλη κοινωνία, μία κοινωνία δίχως την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πράγμα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρόδωσε και απεμπόλησε από το πρόγραμμά του εδώ και 2 χρόνια... 

Όλα αυτά πλέον μας δείχνουν ποιος είναι πλέον ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., και ποιο ρόλο παίζουν τα ΜΜΕ, τα οποία πλέον πολλές φορές δεν ασχολούνται με την ενημέρωση, αλλά με την κατευθυνόμενη προπαγάνδα…

Σχόλια

Popular Posts

Το όνομα "Μακεδονία"

του Νικολά Βοκανόβσκι* Το τελευταίο χρονικό διάστημα, εδώ στα Μπίτολα όπου και μένω τώρα, όπως και στην Ελλάδα, το κυρίαρχο θέμα συζήτησης είναι για το όνομα των Σκοπίων ή Μακεδονία. Έτσι αποφάσισα, με παρότρυνση συντρόφων, να τοποθετηθώ πάνω σε αυτό το θέμα, μιας και έχω εικόνα και από τις δύο πλευρές αφού έζησα και στις δυο χώρες.

Περι νομοσχεδίων ο λόγος

Του Μάριου Ρουφικτού Τις τελευταίες ημέρες επικρατεί ένας έντονος «ντόρος» στην ελληνική κοινωνία αναφορικά με τα τελευταία νομοσχέδια όπου πλέον αναγνωρίζεται νομικά η ταυτότητα φύλου για τα διεμφυλικά άτομα καθώς και η δυνατότητα αλλαγής φύλου από τα 15, όχι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία αλλά και εντός των «τοιχών» της αριστεράς.

Ταξική συνείδηση ή Εθνική συνείδηση;

Του Φώτη Τζώρτζη Γίνεται να συνυπάρχει ταξική συνείδηση και εθνική συνείδηση ταυτόχρονα; Αυτό το ερώτημα υπάρχει και αιωρείται με μια ασάφεια ιδίως από τα πολλά κόμματα της Αριστεράς που για λόγους συσπείρωσης σε ένα κοινό μέτωπο (για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την προοπτική της αταξικής κοινωνίας) προσπαθεί να συγκεράσει αντίθετες έννοιες. Εδώ θα πρέπει να δούμε αυτές τις έννοιες ξεχωριστά ώστε να τις προσδιορίσουμε. Τι είναι η "εθνική συνείδηση"; Είναι κάτι το πραγματικό; Έχει υπόσταση ιστορική και διαλεκτική; Εδώ την απάντηση τη δίνει πολύ εύστοχα ο Benedict Anderson στο βιβλίο του Φαντασιακές Κοινότητες (Imagined Communities) ή νοερές κοινότητες. Ο Άντερσον όρισε το έθνος ως μια φαντασιακή πολιτική κοινότητα την οποία κανείς φαντάζεται ως περιορισμένη και κυρίαρχη. Τα μέλη της τηρούν στο μυαλό τους μια νοητή εικόνα των σχέσεων μεταξύ τους, όπως π.χ. στην περίπτωση εθνικής ενότητας που αισθάνονται τα μέλη όταν η «φα...